همیشه دغدغه داشتم که نیات خیر و وقف‌هایم، صرفاً یک کمک مقطعی نباشد، بلکه به یک جریان دائمی تولید و اشتغال در روستاها تبدیل شود. مدل اقتصاد نیکوکاری موقوفه گوهر ماندگار، سرمایه وقف را وارد چرخه توانمندسازی واقعی کشاورز و احیای اراضی می‌کند؛ این یعنی ماندگاری واقعی یک کار خیر.

زمین‌هایی که در منطقه ما سال‌ها به دلیل خشکسالی رها شده بودند، امروز با رویکرد دانش‌بنیان موقوفه، دوباره به چرخه تولید برگشته‌اند. آن‌ها با اجرای طرح‌های احیای اراضی کم‌آب‌طلب، ثابت کردند که “ناامیدی از زمین” خطاست. این یعنی نه تنها احیای خاک، بلکه بازگشت امید و اشتغال به خانواده‌های روستایی که منبع درآمدی نداشتند.

در ابتدا نگاه تردیدآمیزی به پروژه‌های کشاورزی داشتم، اما مدل مشارکتی “موقوفه گوهر ماندگار” کاملاً متفاوت است. آن‌ها نه به دنبال تصدی‌گری، بلکه به دنبال هم‌افزایی هستند. با سرمایه‌گذاری مشترک در زنجیره ارزش محصول، ریسک من به حداقل رسید و در عین حال، شاهد بازدهی اقتصادی بسیار بالاتری نسبت به سایر فعالیت‌های معمول بودیم. این یک مدل برد-برد واقعی است.

پس از سال‌ها مدیریت سنتی بر اراضی و دارایی‌های موقوفه که رشد درآمد را محدود کرده بود، مدیریت عملیاتی بخش کشاورزی خود را به «موقوفه گوهر ماندگار رضوان» واگذار کردیم. با پیاده‌سازی الگوهای علمی کشت و مدیریت هوشمند منابع آب توسط این تیم، بهره‌وری زمین‌های ما بیش از ۴۰ درصد ارتقا یافت. این تغییر نه تنها به بهبود بازدهی دارایی‌ها و وضعیت بودجه سالانه انجامید، بلکه این منابع را به جریانی پایدار و کارآمد برای موقوفه تبدیل کرده است.

ابتدا نسبت به سودآوری سرمایه‌گذاری در حوزه کشاورزی تردید جدی داشتم؛ اما مدل تعاملی «موقوفه گوهر ماندگار رضوان» فراتر از تصور من بود. آن‌ها به جای رویکردهای سنتی و تصدی‌گرایانه، برایجاد یک ساختار هم‌افزا تمرکز دارند. با مشارکت در زنجیره ارزش محصول، نه تنها توانستیم ریسک‌های معمول بازار را به شکل چشمگیری کاهش دهیم، بلکه حاشیه سود نهایی از بسیاری از بازارهای موازی پیشی گرفت. این همکاری برای من فراتر از یک معامله، یک شراکت استراتژیک است.